“Mijn hobby begint aardig uit de hand te lopen”

Esquin Rijnaard (afdeling Fondsen) wilde dolgraag een orgel bezitten en bespelen. Haar droom kwam uit. De werkelijkheid blijkt zelfs nog mooier dan ze op zevenjarige leeftijd kon vermoeden.

Het begon allemaal toen ze haar vader vergezelde naar een feestje van een collega. “Wat doe je dan als zevenjarige tussen al die babbelende volwassenen?” Esquin vond haar tijdverdrijf in het keyboard van de blinde gastheer. Tegen de tijd dat ze met haar vader huiswaarts keerde, had ze zichzelf met wat boekjes en cijfers al een paar liedjes geleerd. Het was een historisch moment, haar liefde voor het elektronische toetsinstrument was geboren.

Geen bevlieging

“Mijn vader was onder de indruk, maar mijn moeder was minder enthousiast. Ze dacht dat het een bevlieging zou zijn en nam zich voor af te wachten tot mijn gezeur vanzelf ophield”, vertelt Esquin. Maar het hield niet op. Haar ouders raakten overtuigd van haar serieuze motivatie en kochten nog datzelfde jaar voor hun dochter haar eerste elektronische orgeltje met één klavier. Les had ze niet, dat was erg duur. “Die eerste jaren heb ik zelf wat aangerommeld. Ik leende boeken uit de bibliotheek en probeerde daaruit noten te leren lezen.” Op haar elfde had ze genoeg geld gespaard voor een groter orgel en schafte ze een Yamaha B55N aan. Ze ging op orgelles bij de firma Goldschmeding in Amsterdam. En hoewel haar moeder niets had met muziek, begeleidde ze Esquin toch drie jaar lang iedere week tijdens die reis vanuit Osdorp naar de grote stad.

Iedere vrije minuut

Esquin lest nog iedere week. Aan studeren besteedt ze wekelijks tien tot twaalf uur. “Vlak voor concerten is dat natuurlijk veel meer.” Ja, je leest het goed, collega Esquin treedt op. Vooral in Engeland is ze een graag geziene gast bij festivals voor elektronische toetsinstrumenten. Maar ook in Duitsland, België, Frankrijk en eigen land is ze bekend onder de liefhebbers van orgelmuziek.

Ze voelt zichzelf geen professional, hoewel kenners haar regelmatig influisteren dat ze veel beter speelt dan menig professioneel artiest. “Maar mijn hobby begint wel aardig uit de hand te lopen”, geeft ze toe. Vier dagen per week is ze bij het CVZ te vinden. Daarbuiten brengt ze iedere vrije minuut musicerend door. “Muziek is mijn alles. Zonder orgel zou ik niet kunnen leven. Een paar jaar geleden was mijn instrument kapot, dagenlang was ik niet te genieten. Als we met vakantie gaan, gaat het orgel mee. Gelukkig is het demontabel. Honderd kilo is nog wel te vervoeren.” Ze krijgt vanuit haar gezin veel medewerking. “Mijn man en twaalfjarige zoon stimuleren me enorm in mijn muziek en weten hoe belangrijk het voor me is.”

Adrenaline

Ze ontkent het, maar Esquin is toch een echte artieste. Een buitenkansje voor de Collegiaalredacteur om eens te vragen hoe dat voelt. “Voor een optreden ben ik altijd erg zenuwachtig. In de weken daarvoor kan ik alleen nog maar spelen en ben ik voor mijn gezin onbereikbaar. De dag van het optreden krijg ik geen hap meer door mijn keel. Meestal neem ik vlak voor het optreden een groot glas water met suiker. Daar word ik rustig van. Als ik dan eenmaal tussen de coulissen sta, gieren de zenuwen door mijn lijf. Vervelend, maar die spanning heb ik toch nodig om goed te kunnen presteren. Ik begin met een stuk waar ik me lekker bij voel en na dat eerste nummer zakt de spanning en verandert mijn stemming. Ik sluit me af en denk: ik ga plezier maken. Jullie kunnen het leuk vinden of niet, het is mijn feestje. Na afloop van een concert loopt mijn lichaam over van adrenaline en kan ik de eerste uren niet slapen.”

Het verschilt nogal of ze in eigen land of in Engeland optreedt. “In Engeland doe ik de presentatie in het Engels. Dat is natuurlijk extra spannend. Ik ben weleens bang dat ik niet uit mijn woorden zal komen. Het Engelse publiek is heel dankbaar als je ze in hun eigen taal aanspreekt. Dat waarderen ze enorm. Als ik daar optreed, moet ik meer rekening houden met het soort muziek dat ik speel en de volgorde van de stukken. Engelsen zijn daarin veel kritischer dan Nederlanders. Engelsen staan rustig tijdens een nummer op en lopen weg als de muziek hen niet aanstaat. Nederlanders staan meer open voor alle genres. Toch is er in Engeland meer vraag naar elektronische orgelmuziek. Voor optredens betalen ze ook hogere tarieven. In Nederland ontvang je voor een optreden niet meer dan een bijdrage in de onkosten.”

Publiciteit

Samen met haar orgelvriendin Yvonne Sprenger bracht Esquin in 2003 de cd The Way We Are uit. De dames zijn daarop als duo en ook solo te horen. Op 20 april jl. is Esquins eerste solo-cd Pirates uitgekomen. Hierop staat voornamelijk populaire muziek, want klassiek is niet haar genre. Haar muziek haalt ze vooral uit Japan. “Daar is het elektronische orgel veel populairder en worden ook de meeste elektronische orgels gebouwd. Yamaha en Roland zijn de bekendste Japanse merken.”

De cd’s van Esquin liggen niet in de winkel. Ze heeft de verkoop in eigen beheer. “Ik verkoop de cd’s tijdens optredens en vanaf de website die mijn man Pieter heeft gebouwd. In Engeland hebben we een distributeur voor de verkoop. De opnames voor de cd doe ik thuis zelf. Ik sluit dan mijn orgel met geluidskabels aan op een externe geluidskaart die gekoppeld is aan mijn laptop. De opnames gaan vervolgens naar de Delapre Studio in Engeland, waar veel meer specialisatie is op dit gebied. Daar wordt ook de M.C.P.S License (Engelse Buma/Stemra licentie) aangevraagd.”

Moet je horen …